چارسوق لارستان: به مناسبت بیستم خرداد، روز جهانی صنایعدستی، نگاهی به یادداشتها و گزارشهای منتشرشده در این زمینه انداختیم تا با انتخاب و مرور آنها، سهمی در زنده نگه داشتن نام و اهمیت این روز داشته باشیم؛ روزی که یادآور ارزش میراثی است که هم ریشه در هویت فرهنگی ما دارد و هم میتواند بهعنوان ثروتی ماندگار، در حفظ داشتههای بومی و رونق اقتصادی نقشآفرین باشد.
صنایعدستی برای بسیاری از شهرها و روستاهای ایران فقط یک هنر تزئینی نیست؛ بلکه بخشی از هویت محلی، منبع درآمد خانوارها و روایتگر تاریخ و فرهنگ هر منطقه است. با این حال، این پرسش جدی مطرح میشود که آیا این ظرفیت بزرگ در سطح سیاستگذاری ملی و محلی آنگونه که باید، دیده شده است؟
در حالی که بسیاری از شهرهای کشور، امسال به مناسبت این روز، نمایشگاههای معرفی و فروش صنایعدستی و نیز غرفههای اجرای زنده هنرمندان فعال در کارگاههای تولیدی برگزار کردند، در لارستان نیز چنین ظرفیتی وجود داشت. با توجه به فعال بودن کارگاههای سفالگری سنتی، همچنین تولیدکنندگان سفال و سرامیک مدرن و برخی پیشهوران صنایعدستی بومی که هنوز چراغ این میراث تاریخی را در منطقه روشن نگه داشتهاند، برگزاری برنامهای مشابه به میزبانی شهر لار دور از انتظار نبود. چنین برنامهای میتوانست فرصتی برای معرفی هنرمندان بومی و پیوند هرچه بیشتر مردم با این میراث ارزشمند فراهم کند.
در همین چارچوب و برای توجه بیشتر به اهمیت این مسئله، گزارشی از روزنامه «پیام ما» را به مخاطبان چارسوق تقدیم میکنیم؛ گزارشی که به قلم «کوروش دیباج» و به تاریخ ۱۹ خرداد ۱۴۰۵ منتشر شده است و با مرور چهار دهه سیاستگذاری در حوزه صنایعدستی و گفتوگو با پژوهشگران و فعالان این عرصه، میکوشد تصویری روشنتر از چالشها، خلأها و آینده این حوزه ارائه دهد؛ روایتی که میتواند برای فعالان فرهنگی و اقتصادی در سطح محلی نیز تأملبرانگیز و راهگشا باشد.
از اینجا بخوانید...
دیدگاه خود را بنویسید